cretan music – mantinades

Τελευταίο αγώνισμα… “Η κλεψά τση νύφης”.

“Θα πρέπει να τηνε πάρουνε από τον τρίτο όροφο σκαρφαλώνοντας και έχοντας πιεί σκιας 15 κούπες μπρούσκο κρασί Κισσαμίτικο”…

…”θα πρέπει να τη ζητήξουνε απ’τον πατέρα τση αυτοπροσώπως. Ο οποίος, καλά αμε τως τηνε δώσει. Αλλά, άμα δεν τως τηνε δώσει, θα πρέπει να επαναλάβουνε τη διαδικασία με άλλη νύφη”!

Ακόμα μια τηλεφωνική φάρσα, στον Αρκτούρο, αυτή τη φορά.

- Πέτυχα με το σκαπέτι έναν όφη. Θέτε να τονε πάρετε ή να τον αποσβολώσω;

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ετσε… για να περάσει η ώρα, μιά γελοία τηλεφωνική φάρσα.

- Εσείς στην Κρήτη, είσαστε πολύ κοσμοπολίτες!
– Ιντά μα’στε!;!;  Δε πιστεύω να με πρόσβαλες;;;

και…

- Εγώ ‘χω μια μαντζαφλάρα μια 20ρά πόντους! Δεν κατέω ανε σε φτάνουνε! Βοήθειά σου!! Και κρέμεται εκειά και ντουντουνίζει σαν τσι καμπάνας το… Κάμει και πλαφ, πλουφ!!!

Νίκος Κυριακάκης. Μέγας καλλιτέχνης! Με ήθος! Με σεμνότητα! Με σεβασμό στην Κρητική μουσική!

Μην απορείτε! Δεν έχω πιεί “ένα μπουκάλι Chivas”! Και όμως… μακάρι να το ‘χα πιεί… γιατί ο Κυριακάκης ορίζει και εκφράζει ένα κομμάτι ανθρώπων που θεωρούν τους εαυτούς τους Κρητικούς. Αυτούς που τον καλούν σε γλέντια, σε “πολιτιστικές” εκδηλώσεις” (για σένα τα λέω Πετρούπολη), σε εκπομπές (για σένα τα λέω Βιτώρε), σε μαγαζιά (για σας το λέω Σταυρακάκηδες). Οταν λοιπόν αυτό το “κομμάτι” μεγαλώνει ή/και γιγαντώνεται (ανάλογα τον αριθμό μπουκαλιών Chivas που έχουν καταναλωθεί), εγώ δεν έχω παρά να υποκλιθώ. Να υποκλιθώ και να πω “Να μου”, όπως το λέει ο ίδιος ο Κυριακάκης.

“Να μου” μαλάκα που θεωρείς τον εαυτό Κρητικό. “Να μου” παράωρε, που προσπαθείς να πεις τα πράγματα όπως είναι (και όχι όπως ΠΡΕΠΕΙ να είναι). “Να μου” που υπάρχουν προεδρεία συλλόγων που τον καλούν για να παίξει σε βραδιές τους. “Να μου” που είμαι ένας ακόμα “γρόθος” που υπερασπίζεται ή/και υποστηρίζει αυτές τις επιλογές. απλά και μόνο γιατί έχουν την ταμπέλα της “Κρήτης”.

Ομως δυστυχώς. Δεν έχω πιεί Chivas. Ετσι, για μια ακόμα φορά, όταν ακούω Κυριακάκη (και όχι μόνο), ντρέπομαι. Ντρέπομαι που είμαι Κρητικός. Ντρέπομαι που υπάρχουν άνθρωποι που “καταλαβαίνουν” και “μαθαίνουν” την Κρητική μουσική από “μουσικούς” (με πολλά εισαγωγικά) σαν τον Κυριακάκη. Ντρέπομαι που υπάρχουν προεδρεία πολιτιστικών συλλόγων που τον καλούν να “παίξει” στις εκδηλώσεις τους (ίσως για  να παίξει με τα νεύρα μου!) Ντρέπομαι που υπάρχουν άνθρωποι, μεγαλύτεροι σε ηλικία, που τον υποστηρίζουν με την απάθειά τους. Ντρέπομαι που υπάρχουν ιδιοκτήτες Κρητικών νυκτερινών μαγαζιών που τα έχουν μετατρέψει σε σκυλάδικα προς άδραξη του εύκολου χρήματος.

Εχει και άλλο »

Το βιολάτορα Μανώλη Φαντάκη δεν τον ήξερα. Δεν τον είχα ακούσει, εκτός από 1 ή ίσως 2 φορές στο Kisamos TV, από τηλεοπτικό σήμα με κακή ποιότητα. Κάποια στιγμή άκουσα τυχαία από φίλο “Το κοκοράκι” από το τελευταίο του CD. Σαν μουσικό κομμάτι, δε μπορώ να το λάβω ως τίποτε άλλο, εκτός από χιουμοριστικό. Μια country μελωδία με τους γνωστούς στίχους του “Οταν θα παω κυρά μου στο παζάρι” με κάποιος ήχους από ζώα, καράβια, αυτοκίνητα, τηλέφωνα κ.α. Οταν το πρωτάκουσα θεώρησα, ότι το πιο πιθανό ήταν, ότι οι ήχοι έγιναν μέσω sampling.

Ξαφνικά έπεσα πάνω στο παρακάτω βίντεο, για να καταλάβω (για μια ακόμα φορά) ότι τα “ακούσματα” απατούν!

Ο Σωβινιστής

Ρωτάει ο γιός τον πατέρα του: “Πατέρα, ίντα θα πει σωβινισμός;”
και ο πατέρας:  ”Σωβινιστής, γιε μου, είναι αυτός που νομίζει ότι ο τόπος του είναι καλύτερος από την Κρήτη!”

Ο Ονειροκρίτης

Στο δημοτικό σχολείο Χαρκίων ρωτάει ο δάσκαλος την τάξη: “Ποιός ξέρεις να μου πει, τί είναι ο ονειροκρίτης;”
και ένας μαθητής του απαντάει: “Ονειροκρίτης κύριε, είναι αυτός που κοιμάται και ονειρεύεται την Κρήτη!”

Ο Μαντιναδολόγος Καμινοκωστής πάει στο Λασίθι να δει τον συνάδελφό του μαντιναδολόγο Παπαδάκη ή Λαγό από την Κουδουμαλιά.

Το βράδυ, επειδή ο Παπαδάκης είχε μόνο ένα κρεβάτι (των μουσαφίριδων είχε σπάσει),  ο Καμινωκοστής κοιμήθηκε δίπλα-δίπλα, στο ίδιο κρεβάτι με το Λαγό και τη γυναίκα του.

Το πρωί που ξύπνησαν, ο Καμινωκωστής καλεί τον Παπαδάκη ή Λαγό σε μια γωνιά και του λέει εμπιστευτικά και με συμπονετική φωνή:

Σύντεκνε…
μάθε πώς η συντέκνισσα δεν είναι μπιστεμένη,
οληνυκτίς στη χέρα της την είχε κρατημένη!

Και ο Παπαδάκης ή Λαγός του απαντά κοφτά και ξεκάθαρα:

Σύντεκνε…
εγώ σου τηνε κράτουνα με τη δεξιά μου χέρα,
μη τύχει η αφιλότιμη και πάει παραπέρα!