cretan music – mantinades

Πρόσφατα έπεσα επάνω στο παρακάτω video.

Νίκο Μανιά. Είσαι μεγάλη φωνή. Ενας ζωντανός θρύλος για την Κρητική μουσική και κάποτε σε μιά σου συνέντευξη είχες πει:

“Τότε τα γλέντια ήταν πιο ζεστά. Τώρα, τα πανηγύρια και οι γάμοι έχουν 1000-1500 άτομα. Τότε είχαν 150-200. Τραγουδούσαμε χωρίς μικρόφωνα και μας άκουγε ο κόσμος καλύτερα…
Θυμάμαι ότι κάναμε γλέντια με το μακαρίτη το Μουντάκη στο Ρέθυμνο και ήταν 80-100 άτομα. Πράγματι αισθανόμασταν το γλέντι. Εδά, δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Να βλέπεις 1000-1500 ανθρώπους και στις 2 η ώρα να μην υπάρχει άνθρωπος! Φεύγουν… Αρα λοιπόν δεν τους ευχαριστεί.”

Εχει και άλλο »

Οχι, δεν έχω κάνει ορθογραφικό λάθος!! Ούτε έχω σκοπό να σχολιάσω θετικά ή αρνητικά τη φωτογραφία που ακολουθεί. Δε χαραμίζω τη σκέψη μου. Μιλάει από μόνη της. Αφήνω, τον καθένα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Κάνοντας τη συνηθισμένη βόλτα μου στο Internet, έπεσα στο παρακάτω βίντεο του Γιώργου Ζερβάκη. Στο βίντεο παίζει δύο συρτά. Το “Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις” του Ροδάμανθου Ανδρουλάκη και το “Ηθελα να’μουνα εγώ” του Βαγγέλη Πολυχρονάκη. Δείτε το και κυρίως ακούστε το!

Ακούγοντας το “Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις”, αυτή τη συρτουδάρα της Κρήτης με τη μαντιναδάρα

Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις στο μάγουλο να τρέχει
έμαθε φως μου η καρδιά στον πόνο σου κι αντέχει.

…μου γεννήθηκε στο μυαλό μια απορία:

“Μα καλά. Εγώ αυτό το σκοπό τον θυμάμαι αλλιώς. Πιό μελωδικό. Πιο μεστό. Πιο βιρτουόζικο. Δε μπορεί να είναι έτσι”

Εψαξα λίγο ακόμα και βρήκα το παρακάτω βίντεο, όπου το συγκεκριμένο σκοπό τον παίζει ο δημιουργός του (από το 4:07 μέχρι το 6:41), ο Ροδάμανθος Ανδρουλάκης. Μαζί με αυτόν παίζει τα επίσης δικά του “Βρέχει στο μαξιλάρι μου“, “Ενα μαράζι” και “Ηντα καιρό ανημένεις μπλιο“. Στο τραγούδι και στο λαούτο τον συντροφεύει ο Στρατής Μαμαλάκης. Ακούστε τον!! (εδώ κυριολεκτικά)

Εχει και άλλο »