Κάνε click εδώ για να δεις το βίντεο του άρθρου.

Νίκο Μανιά. Είσαι μεγάλη φωνή. Ενας ζωντανός θρύλος για την Κρητική μουσική και κάποτε σε μιά σου συνέντευξη είχες πει:

“Τότε τα γλέντια ήταν πιο ζεστά. Τώρα, τα πανηγύρια και οι γάμοι έχουν 1000-1500 άτομα. Τότε είχαν 150-200. Τραγουδούσαμε χωρίς μικρόφωνα και μας άκουγε ο κόσμος καλύτερα…
Θυμάμαι ότι κάναμε γλέντια με το μακαρίτη το Μουντάκη στο Ρέθυμνο και ήταν 80-100 άτομα. Πράγματι αισθανόμασταν το γλέντι. Εδά, δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Να βλέπεις 1000-1500 ανθρώπους και στις 2 η ώρα να μην υπάρχει άνθρωπος! Φεύγουν… Αρα λοιπόν δεν τους ευχαριστεί.”

Οταν όμως πρωτόδα το παραπάνω video, το μάτι μου έπεσε στο συνθεσάιζερ που βρίσκεται πίσω από τον Ζερβάκη και μ’έκανε να βγω από τα ρούχα μου. Ετριβα και ξανάτριβα τα μάτια μου, για να σιγουρευτώ ότι δε με  γελούν. Οτι καλά βλέπω. Το Νίκο Μανιά να τραγουδά με συνοδεία συνθεσάιζερ. Προσπαθώντας όμως ν’ακούσω (και όχι να δω), σε αυτό το κακής ποιότητας video, τη μουσική που έφτανε στ’αυτιά μου, κατάλαβα ότι από αυτό που άκουγα έλειπε ο χαρακτηριστικά απαράδεκτος ήχος του συνθεσάϊζερ και ότι ότι το τελικό ακουστικό αποτέλεσμα δεν με χάλαγε ολοκληρωτικά (πλησιάζε όμως). Θα έπρεπε, βέβαια, να εξαιρέσω την πλήρη ακουστική αφάνεια του λαούτου, την υπερκάλυψη από τ’ακόρντα της κιθάρας και τη γνωστή “τρεχάτε ποδαράκια μου να μη σας χέσει ο κώλος μου”, λύρα του Ζερβάκη (τελικά τί έμεινε;;;)

Δεν είμαι σίγουρος Νίκο Μανιά, αν ήταν δική σου επιλογή να μην ακουστεί το συνθεσάιζερ και τελικά να το πέτυχες (κάτι τέτοιο πιστεύω). Ομως με ή χωρίς συνθεσάιζερ, αυτό θα έπρεπε να λείπει τελείως σαν παρουσία από το συγκεκριμένο πάλκο. Γιατί ακόμα και αν κατάφερες, να μην ακουστεί την ώρα που εσύ τραγουδούσες,  με το που θα κατέβεις από το πάλκο, αυτό θα συνεχίσει να προδίδει τη μουσική μας παιδεία. Μιλώ για αυτή την προδοσία που οδήγησε τον κόσμο να φεύγει από τα μαγαζιά (όπως εσύ το είπες και εγώ προσωπικά επικροτώ).

Γιατί Νίκο Μανιά, με τη συνοδεία συνθεσάιζερ και drum machine δεν βελτιώνεται η παραπάνω αρρωστημένη κατάσταση και ο κόσμος δεν θα ξανάρθει στα μαγαζιά, για ν’ακούσει Κρητική μουσική. Θα έρθει μόνο και μόνο για να κάνει το “χατήρι” ή το “χάρισμα” στις “υποχρεώσεις” του. Υπάρχει βέβαια, μία μερίδα ανθρώπων που θα πάνε ν’ακούσουν “”"”"Κρητικά”"”"” (πολλά τα εισαγωγικά), να να δείξουν τις κουποκαταναλωτικές τους δυνατότητες και το ψευτοκαπετανιλίκι τους. Είναι αυτοί που θα πάνε ν’ακούσουν τη λύρα  που συνόδευσες και που η ίδια έχει απαρνηθεί την παράδοσή της (σύμφωνα με δήλωσή της). Μιά λύρα που θα συνεχίσει το “βιολί της” (γιατί παίζει και απ’αυτό) μόλις εσύ κατέβεις από το πάλκο.

Μπορεί να είναι σημεία των καιρών… όμως Νίκο Μανιά… από τη θέση που στέκεις, δεν θα έπρεπε ν’ακολουθείς τα “σημεία”, γιατί εσύ έχεις “όγκο”. Θα έπρεπε να συνεχίζεις αυτό που είχες ξεκινήσει, με τον όγκο της μεγαλοπρέπειάς σου.

Φαντάζομαι Νίκο Μανιά, ότι σε καλέσανε να τραγουδήσεις. Οτι σε βρήκανε απροετοίμαστο. Θα μπορούσες όμως ν’αρνηθείς ευγενικά. Θα μπορούσες να κρατήσεις το ανάστημά σου εκεί που του πρέπει. Εκεί που του ταιριάζει. Μακριά από συμφεροντολογικές και δημοσιοσχεσίτικες εμφανίσεις.

Κρίμα. Πολύ κρίμα.

Σχετικά άρθρα

1. 
   Αφιέρωμα της ΕΤ1 στο Νίκο Μανιά
2. 
   Γιώργος Ζερβάκης vs Ροδάμανθος Ανδρουλάκης: Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις
3. 
   Κλάδος – Μανιάς – Τζουγανάκης το 1987!!!

Σχετικά άρθρα

1. 
   Ο Νίκος Κυριακάκης και η Κρητική εκδοχή της λαϊκοπόπ σκηνής

Κάνε click εδώ για να δεις το βίντεο του άρθρου.

Ακούγοντας το “Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις”, αυτή τη συρτουδάρα της Κρήτης με τη μαντιναδάρα

Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις στο μάγουλο να τρέχει
έμαθε φως μου η καρδιά στον πόνο σου κι αντέχει.

…μου γεννήθηκε στο μυαλό μια απορία:

“Μα καλά. Εγώ αυτό το σκοπό τον θυμάμαι αλλιώς. Πιό μελωδικό. Πιο μεστό. Πιο βιρτουόζικο. Δε μπορεί να είναι έτσι”

Εψαξα λίγο ακόμα και βρήκα το παρακάτω βίντεο, όπου το συγκεκριμένο σκοπό τον παίζει ο δημιουργός του (από το 4:07 μέχρι το 6:41), ο Ροδάμανθος Ανδρουλάκης. Μαζί με αυτόν παίζει τα επίσης δικά του “Βρέχει στο μαξιλάρι μου“, “Ενα μαράζι” και “Ηντα καιρό ανημένεις μπλιο“. Στο τραγούδι και στο λαούτο τον συντροφεύει ο Στρατής Μαμαλάκης. Ακούστε τον!! (εδώ κυριολεκτικά)

Κάνε click εδώ για να δεις το βίντεο του άρθρου.

Δε θα ήθελα να πιστεύω ότι και ο πιο άσχετος με την Κρητική μουσική, δε μπορεί να μην ξεχωρίσει τη διαφορά στην ποιότητα της λύρας. Δε μπορεί να μην ξεχωρίσει πως ένας σκοπός γραμμένος και παιγμένος από έναν δεξιοτέχνη της λύρας, τον Ροδάμανθο Ανδρουλάκη, μπορεί να “εκτελεστεί” όταν δεν του συμπεριφέρονται με τον τρόπο που του ταιριάζει. Δε μπορεί να μην καταλάβει ότι ακούγοντας τον Ροδάμανθο,  ξεχωρίζει κάθε πάτημα, κάθε νότα της λύρας, ενώ την ίδια στιγμή από τον Ζερβάκη, ακούγεται μια “μπουκωμένη φασαρία”, που την εμπλουτίζουν οι “γρήγορες σκάλες” (ευελπιστώ κάποιος μουσικός να εξηγήσει με ένα σχόλιό του τις σκάλες, με σαφή τρόπο, γιατί εγώ τις γνωρίζω ακουστικά και όχι ουσιαστικά).

Είναι κρίμα. Πολύ κρίμα. Γιατί ο Ζερβάκης, ακόμα και μέσα στη φασαρία του, δείχνει ότι έχει τη στόφα, αλλά δεν έχει τη θέληση. Το δοξάρι του, το έχουν λίγοι. Την δαχτύλια του επίσης. Αυτό φαίνεται και στο βίντεό του, στο οποίο ακούγονται… ξεχωρίζουν οι καλές του στιγμές. Ομως και αυτές τις στιγμές, τις θυσιάζει, στο βωμό της φασαρίας και του “πάμε γαμώτο” καταφέρνοντας να προσφέρει ένα αποκρουστικό αποτέλεσμα. Ενα αποτέλεσμα που μπορεί ν’αρέσει σε όποιον έχει σχέση με την Κρητική μουσική, όσο σχέση έχουν τ”Ανώγεια με την Αθήνα. Και τα δύο έχουν την ίδια “αρχή”. Το “Α” στ’Ανώγεια και στην Αθήνα, το “Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις” στα βίντεο. Ομως όσο και να προσπαθείς να τα ταιριάξεις… δεν σου βγαίνει.

Είναι κρίμα, γιατί ο Ζερβάκης, αυτός ο πρωτεργάτης της Κρητικής υποκουλτούρας, αυτός που “κατάφερε” να κάνει το Chivas, ένα must στα γλέντια και στις παρέες των Κρητικών (με συνοδεία οφτού για μεζέ), θα μπορούσε, αν δεν θυσιάζε τα πιστεύω του στο βωμό του χρήματος, να ήταν ένας άξιος συνεχιστής των μεγάλων “παιχτών” της Κρήτης. Δε γνωρίζω αν ο Ζερβάκης θα μπορούσε να κάνει την ανατροπή. Εχει γεμίσει τον τόπο σκατά που είναι δύσκολο να καθαριστούν. Ομως ποτέ δεν είναι αργά. Μακάρι ν’ακούσω κάποια στιγμή από Ζερβάκη τη λύρα που (ίσως) θα μπορούσε να παίξει. Οχι για να πάρω τα λόγια μου πίσω, αλλά για να μπορέσω να του δώσω “συγχωροχάρτι”. Οχι όμως πλήρες συγχωροχάρτι, γιατί έχει ήδη κάνει μεγάλο κακό που δύσκολα διορθώνεται.

Μέχρι τότε όμως, θα επιμένω να μένω μακριά από τέτοιου είδους “εκτελέσεις”. Στο χέρι του είναι ν’αλλάξει τη γνώμη μου.

Σχετικά άρθρα

1. 
   Ανδρουλάκης Ραδαμάνθης ή “Ροδάμανθος”
2. 
   Ο Γιώργος Σκορδαλός στο Μετερίζι
3. 
   Νίκο Μανιά… είσαι φάουλ… ή μήπως όχι;