cretan music – mantinades

Το Σάββατο που μας πέρασε, επισκέφθηκα το Κρητικό κέντρο διασκέδασης της Αθήνας “Ομαλός“. Εκείνο το βράδυ, έπαιζε ο Στέφανος Μεσσαριτάκης και ο Γιώργης Καραγιώργης με το συγκρότημά τους.

Τον Στέφανο Μεσσαριτάκη, δεν τον θυμόμουν. Τον είχα ακούσει μόνο μία φορά πριν πολλά χρόνια σε κάποιο πανηγύρι ή σε κάποιο γλέντι και ουσιαστικά δεν είχα άποψη για το ποιός είναι ή το τί παίζει στη λύρα του. Τον Γιώργη Καραγιώργη τον έχω ακούσει πάρα πολλές φορές και τον θεωρώ μία από τις καλές φωνές της Κρητικής μουσικής.

Ξεκίνησα να πάω με κάθε καλή διάθεση, θεωρώντας ότι ο Καραγιώργης, έχοντας αποτάξει από πάνω του τα μουσικά λάθη του παρελθόντος θα “έχει μάθει” και ότι ο Μεσσαριτάκης, ίσως λόγω ηλικίας, θα είχε κατασταλαγμένη άποψη για την Κρητική μουσική και είχα κάθε ελπίδα ότι θα’ταν ένα όμορφο βράδυ με το μουσικό αποτέλεσμα να με ικανοποιεί.

Εχει και άλλο »

Πριν διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί, δείτε το βίντεο από ντοκυμαντέρ της ΝΕΤ,  που παραθέτω. Δε θα σταθώ στο βίντεο, αυτό καθ’αυτό, αλλά σε όσα λέγονται σε αυτό και κυρίως σε κάποια σχόλια του παρουσιαστή, που “σφάζει με το γάντι” και του “ερμηνευτή”…

Εχει και άλλο »

Πρόσφατα έπεσα επάνω στο παρακάτω video.

Νίκο Μανιά. Είσαι μεγάλη φωνή. Ενας ζωντανός θρύλος για την Κρητική μουσική και κάποτε σε μιά σου συνέντευξη είχες πει:

“Τότε τα γλέντια ήταν πιο ζεστά. Τώρα, τα πανηγύρια και οι γάμοι έχουν 1000-1500 άτομα. Τότε είχαν 150-200. Τραγουδούσαμε χωρίς μικρόφωνα και μας άκουγε ο κόσμος καλύτερα…
Θυμάμαι ότι κάναμε γλέντια με το μακαρίτη το Μουντάκη στο Ρέθυμνο και ήταν 80-100 άτομα. Πράγματι αισθανόμασταν το γλέντι. Εδά, δε γίνονται αυτά τα πράγματα. Να βλέπεις 1000-1500 ανθρώπους και στις 2 η ώρα να μην υπάρχει άνθρωπος! Φεύγουν… Αρα λοιπόν δεν τους ευχαριστεί.”

Εχει και άλλο »

Οχι, δεν έχω κάνει ορθογραφικό λάθος!! Ούτε έχω σκοπό να σχολιάσω θετικά ή αρνητικά τη φωτογραφία που ακολουθεί. Δε χαραμίζω τη σκέψη μου. Μιλάει από μόνη της. Αφήνω, τον καθένα να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Κάνοντας τη συνηθισμένη βόλτα μου στο Internet, έπεσα στο παρακάτω βίντεο του Γιώργου Ζερβάκη. Στο βίντεο παίζει δύο συρτά. Το “Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις” του Ροδάμανθου Ανδρουλάκη και το “Ηθελα να’μουνα εγώ” του Βαγγέλη Πολυχρονάκη. Δείτε το και κυρίως ακούστε το!

Ακούγοντας το “Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις”, αυτή τη συρτουδάρα της Κρήτης με τη μαντιναδάρα

Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις στο μάγουλο να τρέχει
έμαθε φως μου η καρδιά στον πόνο σου κι αντέχει.

…μου γεννήθηκε στο μυαλό μια απορία:

“Μα καλά. Εγώ αυτό το σκοπό τον θυμάμαι αλλιώς. Πιό μελωδικό. Πιο μεστό. Πιο βιρτουόζικο. Δε μπορεί να είναι έτσι”

Εψαξα λίγο ακόμα και βρήκα το παρακάτω βίντεο, όπου το συγκεκριμένο σκοπό τον παίζει ο δημιουργός του (από το 4:07 μέχρι το 6:41), ο Ροδάμανθος Ανδρουλάκης. Μαζί με αυτόν παίζει τα επίσης δικά του “Βρέχει στο μαξιλάρι μου“, “Ενα μαράζι” και “Ηντα καιρό ανημένεις μπλιο“. Στο τραγούδι και στο λαούτο τον συντροφεύει ο Στρατής Μαμαλάκης. Ακούστε τον!! (εδώ κυριολεκτικά)

Εχει και άλλο »

Νίκος Κυριακάκης. Μέγας καλλιτέχνης! Με ήθος! Με σεμνότητα! Με σεβασμό στην Κρητική μουσική!

Μην απορείτε! Δεν έχω πιεί “ένα μπουκάλι Chivas”! Και όμως… μακάρι να το ‘χα πιεί… γιατί ο Κυριακάκης ορίζει και εκφράζει ένα κομμάτι ανθρώπων που θεωρούν τους εαυτούς τους Κρητικούς. Αυτούς που τον καλούν σε γλέντια, σε “πολιτιστικές” εκδηλώσεις” (για σένα τα λέω Πετρούπολη), σε εκπομπές (για σένα τα λέω Βιτώρε), σε μαγαζιά (για σας το λέω Σταυρακάκηδες). Οταν λοιπόν αυτό το “κομμάτι” μεγαλώνει ή/και γιγαντώνεται (ανάλογα τον αριθμό μπουκαλιών Chivas που έχουν καταναλωθεί), εγώ δεν έχω παρά να υποκλιθώ. Να υποκλιθώ και να πω “Να μου”, όπως το λέει ο ίδιος ο Κυριακάκης.

“Να μου” μαλάκα που θεωρείς τον εαυτό Κρητικό. “Να μου” παράωρε, που προσπαθείς να πεις τα πράγματα όπως είναι (και όχι όπως ΠΡΕΠΕΙ να είναι). “Να μου” που υπάρχουν προεδρεία συλλόγων που τον καλούν για να παίξει σε βραδιές τους. “Να μου” που είμαι ένας ακόμα “γρόθος” που υπερασπίζεται ή/και υποστηρίζει αυτές τις επιλογές. απλά και μόνο γιατί έχουν την ταμπέλα της “Κρήτης”.

Ομως δυστυχώς. Δεν έχω πιεί Chivas. Ετσι, για μια ακόμα φορά, όταν ακούω Κυριακάκη (και όχι μόνο), ντρέπομαι. Ντρέπομαι που είμαι Κρητικός. Ντρέπομαι που υπάρχουν άνθρωποι που “καταλαβαίνουν” και “μαθαίνουν” την Κρητική μουσική από “μουσικούς” (με πολλά εισαγωγικά) σαν τον Κυριακάκη. Ντρέπομαι που υπάρχουν προεδρεία πολιτιστικών συλλόγων που τον καλούν να “παίξει” στις εκδηλώσεις τους (ίσως για  να παίξει με τα νεύρα μου!) Ντρέπομαι που υπάρχουν άνθρωποι, μεγαλύτεροι σε ηλικία, που τον υποστηρίζουν με την απάθειά τους. Ντρέπομαι που υπάρχουν ιδιοκτήτες Κρητικών νυκτερινών μαγαζιών που τα έχουν μετατρέψει σε σκυλάδικα προς άδραξη του εύκολου χρήματος.

Εχει και άλλο »